Schoten / Merksem 1960

Begin jaren '60 en pas besmet door het ping-pong virus (tafeltennis-virus is juister maar toen nog niet gebruikelijk) las ik in de krant op de sportbladzijden een verslag van één of ander wereld- of Europees kampioenschap tafeltennis. Een bijhorende foto toonde een overzicht van de sporthall met de tafels mooi naast elkaar waar de spelers en speelsters elkaar bekampten. Alle deelnemers droegen een rugnummer. Dàt vond ik al geweldig. Vooraan op de foto stond een speler, goed herkenbaar, terwijl de overige spelers(sters) te ver verwijderd waren van de camera om hen te erkennen. Onderaan de foto las ik volgende commentaar : Vooraan de Duitse topspeler Erich Arndt, tijdens zijn wedstrijd tegen... Ik knipte de foto uit en stak ze in mijn schoolagenda. Ze heeft er gans het jaar als bladwijzer gediend. Dagelijks zag ik Erich Arndt in zijn kamp tegen... ik weet niet meer wie. Ooit moest ik mijn schoolagenda aan de titularis afgeven. Hij bekeek de foto en vroeg al lacherig of ik een pingponger was. Ja mijheer, dat ben ik, antwoorde ik wat verlegen. De meeste leerlingen waren voetballers, speelden basket-ball of waren lid van een athletiek-club. Vanaf toen droeg ik de stempel van "einzelgänger". 

Europese Tafeltenniskampioenschappen Veteranen 2015 - Tampere (Finland)

Met Irène en enkele clubgenoten schrijven wij ons in, regelen ons verblijf en vliegen we naar Helsinki. Tijdens het overlopen van de deelnemerslijst valt mijn oog op een deelnemer in de reeks +75 met de naam "Erich Arndt" (D).Dit kon niet anders of het was dè Erich Arndt die een jaar lang in mijn schoolagenda had gezeten, geplet tussen de taken van wiskunde en Frans, geschiedenis en fysica. Hem opzoeken tussen de ca. 3000 deelnemersn in de immense sporthall was uitgesloten. Op de tabellijsten waar alle wedstrijden staan vermeld per leeftijdsreeks vind ik  het uur en de tafel waar Erich Arndt moet spelen. Ik trek mijn stoute schoenen aan en begeef me naar de juiste tafel, ruim op tijd, voor de aanvang van zijn wedstrijd. Een oudere speler zit op de tribune naast zijn vrouwelijke partner. Zou dat Erich Arndt zijn ? Ik ga wat hoger zitten  zodat ik zijn rugnummer kan lezen. Vlug even controleren in de deelnemerslijst en ja hoor, dat is hem ! Ik herhaal nog even mijn openingszin in mijn Flamen-Deutsch en spreek hem aan. "Entschüldigung, sind Sie Erich Arndt ?  Jawohl ! Darf ich Ihnen eine Geschichte erzählen aus meine Jugendzeit ? Ja, sicher "  En ik vertel hem over de foto, die een jaar lang in mijn agenda had gezeten en die ik zo bewonderd had. "Ach ja, so gibt's natürlich viele Geschichte"  Het was het antwoord van een vroegere kampioen (2x vice kampioen Duitsland) die op een veel hoger niveau had gespeeld dan ik. Een selfie kon ik nog juist nemen en dan werd Arndt aan de tafel verwacht voor zijn wedstrijd. 

Kapellen, september 2026

Ik snuister wat door mijn foto's en tref de selfie van Erich Arndt met mezelf. Op het laatste WK in Rome(2024) kwam zijn naam niet meer voor tussen de deelnemers. Hoe zou het ermee zijn ? Ik ga even op zoek en na wat googelen lees ik volgend bericht: Erich Arndt overleden op 24 april 2026 op de leeftijd van 87 jaar.    Ook voor sportlui bestaat het eeuwige leven niet.